Recenzje filmowe

Z całą pewnością jeden z najlepszych filmów ostatnich lat, gdzie zostały dopieszczone wszystkie detale: reżyseria, scenariusz (Charlie Kaufman nagrodzony wielokrotnie na najważniejszych festiwalach kulturalnych), doskonała obsada aktorów świadomych swych ról (między innymi Kate Winslet nominacja do Oskara) i rewelacyjna muzyka (całością zajął się Jon Brion i to w takim stopniu, że przez wielu krytyków jak i fanów ESOTSM OST, tuż po Deszczowej Piosence oraz The Grease okrzyknięto najlepszym soundtrackiem w historii kina.) Czy po takim wstępie nie warto sięgnąć po to dzieło ? Dzieło przesycone do kszty prawdziwością, miłością, zagubieniem i bólem .

Truman Burbank, bankowiec z wykształcenia a agent ubezpieczeniowy z zawodu jest do szpiku kości przesiąknięty „normalnością”. Prowadzi na pozór nudne życie every-mana, który pracuję, wraca do domu, je kolację, kładzie się spać. Codziennie spotyka splot tych samych sytuacji, nie przyglądając się nim uważając, że nowy dzień przyniesie wiele przygód…

Ktoś powie banał ? Otóż nie. Każdemu jego ruchowi przyglądają się setki milionów telewidzów w 266 krajach, którzy Trumana odnajdują w sobie. Wzruszają się, uważając siebie za czułych i prawdziwych nie dopuszczając myśli, że wytworzyli człowieka, który to co najpiękniejsze w człowieku czyli emocje ma wykreowane przez reżyserów na ich potrzeby.

Film produkcji francuskiej z czystym dla owego kina klimatem to pochwała drogi ubocznej wśród narzuconej przez społeczeństwo jedynej prawdziwej poprawnej drogi. To czysta poezja niezrozumienia, i wewnętrznej determinacji do osiągnięcia szczęścia rozumianego indywidualnie. Ta indywidualność stanowi szeroki i przepiękny wydźwięk, jest pocałunkiem ukochanej w policzek, wtuleniem w mroźny wieczór na ulicy. Cała opowieść jest niczym ostatnia nuta geniusza, ostatni wers wieszcza. Przepiękne ujęcia, ulice Amsterdamu oraz pejzaże przecudownej Holandii. Mon Ange to opowieść, gdzie nawet najbardziej zażarci przeciwnicy prostytucji i tak zwanego szybkiego życia spojrzą na główną bohaterkę z wyrachowaniem,…

Ciężko jest mi pisać o tym filmie. Z jednej strony, ponieważ filozofia jest bliska mojemu życiu a trochę jej jest w owym filmie, z drugiej zaś z powodu tego, iż
twórcy filmu określali go mianem filmu, który “odmieni twoje życie”, “obudzi”, “zainspiruje miliony” a to wydaje mi się zbyt wysoka poprzeczka do pokonania przez raczej kiepskiego dotychczas reżysera Victora Salve. Co do kwestii pierwszej to pozostawia ona wiele do życzenia, bowiem z filozofii tworzy się, jak to w stylu amerykańskim często bywa, show. Show gdzie pośród pochmurnego nieba odbija się na…

Motyl i skafander to dzieło, obok którego nie sposób przejść obojętnie. Wiem, że takie stwierdzenie nastręcza i wydaje się zbyt pretensjonalne, ale z pełna premedytacją nie boje się go użyć. Dlaczego? Już śpieszę wyjaśnić. Film bazuje na prawdziwym wydarzeniu, które przytrafiło się w 1995 roku gdzieś we Francji w niewielkiej mieścinie pod Paryżem. Żyjący pełnią życia Jean-Dominique Bauby jest redaktorem naczelnym poczytnego i światowego pisma “Elle”, w swojej pracy mija na codzień takie sławy jak Naomi Campbell czy też Lenny Kravitz i nie stanowi to dla niego specjalnego abstraktu zainteresowań.…