Recenzje filmowe

Może wybrałem nieodpowiednią porę? Może byłem w zbyt jasnym nastroju? Ponieważ w ogóle nie poczułem rzekomej niesamowitości i grozy tej filmowej opowieści rozegranej na Antylach, w której młoda pielęgniarka ze śnieżnej Kanady trafia na słoneczną wyspę, aby zaopiekować się somnambuliczną żoną miejscowego plantatora trzciny cukrowej. Oprócz rodzinnej tajemnicy odkryje również wyspiarski kult voodoo… Najbardziej obawiam się, że po prostu ‘wyrosłem’ z tego typu filmów tj. za bardzo szukam tej prawdy psychologicznej lub jak już mistrzostwa formy (?). Razi nie tylko wydumana i wręcz śmieszna sztuczność fabuły ale również fatalne kreacje…

Owszem, lubię się bać w kinie. Zostawić to co racjonalne na zewnątrz i poddać się tej hipnozie strachu. Problem w tym, że straszyć zagorzałego amatora kina, który juz tyle widział, to naprawdę sztuka (mam nadzieję, że nie zabrzmiało to jakoś patronizująco). Jeśli ktoś epatuje schematami (zagubieni nazwijmy to ‘przestrzennie’ nastolatkowie; ciekawość która ukręca łeb logice zachowań ludzkich, ’straszny’ i obleśny of course monster, itp.) a ponadto jego film to podbieranie klasycznych wątków innym (tu kłania się “Pojedynek”Spielberga, “Teksańska masakra piłą mechaniczną” Hoopera czy choćby “Krzyk” Cravena) to rezultat jest właśnie…

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym co moglibyście zrobić przez godzinę i piętnaście minut zamiast oglądać film? Bo ja właśnie to przeżyłam podczas tej produkcji. Niestety, ale to był totalnie zmarnowany czas. Mogłam w tym czasie umyć naczynia, albo poodkurzać gdyby nie to, że było już dość późno.

Moi koledzy, oglądając ten film już kilka miesięcy temu, mówili, że mimo iż są facetami, kryli się pod kołdrami bojąc się. Dlatego też podeszłam wielce optymistycznie do tego horroru, myśląc, że będę się trochę bać. Nic bardziej błędnego.

Poza tym, że był nudny i…

Oko (The Eye - 2008) jest remakiem japońskiego filmu “The Eye” z 2002 roku, reżyserowanego przez braci Pang. Było to dość trudne wyzwanie, ponieważ zaskoczyć widza w gatunku horrorów jest trudno, a zwłaszcza remakiem, lecz wychodzi na to, że film się udał. Mottem można nazwać obalenie mitu: “zobaczyć, znaczy uwierzyć”, co od samego początku, główna bohaterka Nam uświadamia.

Na film ten namówił mnie kumpel - prosił “załatw, załatw”, a z braku mej reakcji (super ziom ze mnie nie ma co  ;)) sam zdobył ten film i nawet mi pożyczył

“Plaga” tak jak przewidywałem okazała się solidnym średniakiem - w tej materii (”horrorowaty” - bo nie jest to horror w stylu “Koszmaru z ulicy wiązów” czy “Egzorcysty”) ciężko jest zrobić coś zaskakującego, ciekawego i wybitnego.

Ale zrobienie filmu nie wzbudzającego odruchów wymiotnych(i to nie ze względu na “gore” tylko poziom, a właściwie jego brak ) jest możliwe - i z takim…