Recenzje filmowe

Kraje katolickie mają to do siebie, że w kwestii konwenansów obyczajowych są do siebie bardzo zbliżone. Ogladając tę satyryczną komedię obyczajową, za którą Germi otrzymał Oscara za scenariusz (bo dobry rzeczywiście), nie mogłem odgonić myśli o polskich komediach sytuacyjnych z tamtego okresu pietnujących po trosze własnie tę katolicką pruderię. We Włoszech jeszcze na początku lat 60-tych uzyskanie rozwodu graniczyło z cudem, zaś osoby które zabiły ‘w afekcie’ swego małżeńskiego partnera…

Tarantino (zwłaszcza on) & spółka przedobrzyli. To był moment, kirdy po zdobyciu Złotej Palmy w Cannes za “Pulp Fiction”, Quentin wyrósł także w swych własnych oczach na boga kina. Każde przekleństwo ma głęboki sens + trzeba jeszcze wymyśleć z jakiej części ciała jeszcze nie pociekła krew w filmach = myślenie Tarantino podczas realizacji tej noweli. Wszystko tu drażni, począwszy od najbardziej małostkowej/beznadziejnej/wkurzającej kreacji Tima Rotha w roli hotelowego boya, któremu…

I po co to wszystko było? Warto było zaprzęgać te dziesiątki lepszych i gorszych aktorów polskich i marnować TYLE taśmy filmowej (140 minut!)?! Przede wszystkim, po co sięgać po legendę i próbować się z nią mierzyć kiedy ma się do czynienia z pokrętnym i niepotrzebnie zwątkowanym scenariuszem (naprawdę nie łatwo objąć te wszystkie postaci pojawiające sie co chwila wokół Ochódzkiego/Tyma). Satyra na “nowe czasy” nie zawsze Tymowi wychodzi, niektóre ‘punkty…

Film jednak nie tak syty jak jedzenie przedstawione na ekranie. Lekka i przyjemna (choć nudnawa…) historyjka o kucharce eksluzywnej restauracji, której tzw. święty (acz samotny) spokój burzy pojawienie się w jej życiu córki siostry, która zginęła w wypadku samochodowym oraz pewnego włoskiego kucharza, z którym ona potem…. no tak, jasne. No własnie - za jasne, za przewidywalne = za mało ekscytujące. Film z gatunku “entertainment”. Obejrzeć dla talentu Martiny Gedeck…

Obejrzałem oczywiście tylko dla Niej. Moment, w którym zsuwa się po linie w małym teatrzyku odziana w golfik, czarne pończochy i  czarne szpilki, w dodatku zaczynając śpiewać tym swoim lekko rozwibrowanym aksamitnym głosem…. Reszta to tylko tło - banalna historyjka o milionerze (szykowny Yves Montand) zakochującym się w teatralnej szansonistce, który aby zdobyć jej uczucie, musi udawać, że jest tak jak ona tylko zwykłym aktorzyną. Film Cukora (”Filadelfijska opowieść”) nie…