Recenzje filmowe

Niedokończony klasyk na podstawie noweli Guya de Maupassanta. Ten impresjonistyczny poemat filmowy o jednodniowym wypadzie na wieś rodzinki arystokratów i narodzinach uczucia pomiędzy córką bogacza a biednym młodym wieśniakiem wpisuje się pieknie w dokonania przekraczające wręcz wymiar kina. Nietrudno bowiem znaleźć tutaj ‘liźnięcia’ pędzla brata Jeana - Claude’a. Płynąca spokojnie rzeka, ciche przyrzeczne zacisza lasów, tylko my i Natura. W ‘takich okolicznościach przyrody’ rodzi się jakaś niewysłowiona tęsknota, jakiś ’sygnał’ że oto jesteśmy z Nią w jakiejś tajemniczej a pięknej symbiozie, braci…. I coś popycha nas do drugiego człowieka, który…

On zabiera Ją od niekochanego sadystycznego męża, który bierze strzelbę i idzie w ślad za nimi. Tyle. Chwała filmowi za to, że trwa niewiele ponad godzinę, gdyż takiej dawki pretesjonalnego upozorowanego artyzmu po prostu trudno byłoby znieść. Ten debiut Wyrypajewa (ciekawe nazwisko:)) wrzuciłbym to tego samego worka, w którym znajdują się inne konfekcyjne wydmuszki art-kina takie jak “Matka i syn” Sokurowa czy “Zmruż oczy” Jakimowskiego. To filmy, które  - świadome braku tzw. fabuły - próbują nam wmówić, że o Coś jednak tu chodzi; że to wszystko pozornie proste, ale tak…

Wraz z otwarciem się Chin na tzw.Zachód, również chińska elita filmowa (twórcy Piątej Generacji) zaczęła tworzyć filmy na wzór amerykańskich blockbusterów/wielkich i niesłychanie kosztownych widowisk. W tych filmach zaczęto rezygnować już z akcentów politycznych a nastawiono się na zdobycie psychiki przeciętnego widza (”Bohater”, Dom latających sztyletów”). Ten film jest tego kolejnym koronnym przykładem. Tak sobie pomyślałem, że gdyby oglądać “Cesarzową” w dawnym czarno-białym telewizorze, stracilibyśmy chyba cały urok tego filmu. No właśnie, a więc mamy jednak do czynienia z ornamentową konfekcją (festiwal kolorów aż ‘kłuje’ oczy). Fabuła zahacza o mielizny…

Kolejna nierealistyczna wizja byłego twórcy videoclipów Bjork i kolejny mały triumf ludzkiej wyobraźni. Sny to niewyczerpana mapa pomysłów na sztukę, tworzenie obrazów, nawet na fabułę filmową. Bohater grany przez świetnego Gael Garcię Bernala zatraca się w swoich snach do tego stopnia, że sam zaczyna gubić się w odróżnianiu marzeń sennych od realu (fuj słowo). Gondry cudownie przedstawia te jego zmagania senne, stosując nie jakieś tam triki komputerowe lecz starą jarą animację przedmiotów (przypomina się poczciwy Miś Uszatek, Koralgol a zwłaszcza video do “Human Behaviour” Bjork). W scenariusz napisany tym razem…

Film opowiada historię trojga ludzi stojących w miejscu. Każde z nich jest diametralnie inne, jednak borykają się z tymi samymi życiowymi problemami - między innymi z samotnością.
Warto wspomnieć rolę Audrey Tatou, która za każdym razem porównywana jest z Amelią. Czas najwyższy z tym skończyć. Poza miejscem akcji filmu - Paryżem i samą aktorką, podobieństwo się kończy. Nie jest może gwiazdą kina, ale wykreowała kilka różnorodnych i ciekawych postaci. Tym razem  jej bohaterka - Camille jest młodą dziewczyną, której życie nie rozpieszcza, mieszka na zimnym strychu, pracuje jako sprzątaczka (choć woli określenie: konserwatorka powierzchni)…