Recenzje filmowe

Słaby punkt w filmografii tego żonglera gatunków (dobrze, że zaraz potem poprawił się świetnym “W stronę słonca”). No własnie, Boyle zdaje się wypróbowywać wszystkiego po trochu, jednak jak wiemy najlepiej wypada w kreowaniu światów trudnych, posępnych, niebezpiecznych (”Trainspotting”, “28 dni później”, “ W stronę słońca”). W tym przypadku zestawienie jego nazwiska z filmem wręcz familijnym zabrzmiało niczym jakiś oksymoron. A może po prostu Danny (jak wielu twórców przed nim) chciał ‘odetchnąć’ i nakręcić coś dla swoich małych bliskich? Cokolwiek nim kierowało, po względem filmowym wyszła nie wciągająca widza rutynowo zagrana historia pary półsierot,…

Czasy wojny hiszpańskiej, rok 1944r.Trzynastoletnia Ofelia wraz z matką wprowadzają sie do domu bezwzględnego kapitana. Pewnego dnia dziewczynka zostaje zaprowadzona przez elfa do labiryntu, który zamieszkuje Faun. To od niego Ofelia dowiaduje sie o tym, że jest księżniczką, która dawno temu chcąc znaleźć się wśród ludzi,naraziła się na promienie słoneczne, straciła pamięć i umarła stając się istotą śmiertelną. Jednak Ofelia nie mogła powrócić do królestwa od razu, musi wykonać trzy trudne zadania, od których będzie zależało jej życie…
A może inaczej.
Hiszpania, 1944 rok. Po zwycięstwie generała Franco w wojnie domowej nastają…

Kolejna nierealistyczna wizja byłego twórcy videoclipów Bjork i kolejny mały triumf ludzkiej wyobraźni. Sny to niewyczerpana mapa pomysłów na sztukę, tworzenie obrazów, nawet na fabułę filmową. Bohater grany przez świetnego Gael Garcię Bernala zatraca się w swoich snach do tego stopnia, że sam zaczyna gubić się w odróżnianiu marzeń sennych od realu (fuj słowo). Gondry cudownie przedstawia te jego zmagania senne, stosując nie jakieś tam triki komputerowe lecz starą jarą animację przedmiotów (przypomina się poczciwy Miś Uszatek, Koralgol a zwłaszcza video do “Human Behaviour” Bjork). W scenariusz napisany tym razem…

To,że pan Terry dysponuje niezłą wyobraźnią nie raz mogliśmy przekonać się w przeszłości (”Brazil”, “Fisher King”). Tym razem albo przesadził albo po prostu ‘wypstrykał’ się na starość z ciekawych pomysłów. Mogłem wybaczyć mu “Las Vegas Parano”; mało tego - tamten halucynogenny film miał swoje podłoże w rzeczywistości (wspomnienia Huntera S.Thompsona) i był na swój sposób oryginalny. Ten film jest niestety nie do zaakceptowania. Oglądałem go przez całe 120 minut z grymasem niesmaku na twarzy, nie mogąc uwierzyć w bezsens całej opowieści okraszonej w całości samymi obrzydliwościami i to w dodatku…

Już od samego początku film zaczął mi fabułą trochę przypominać Ps. I love you, czy Just Like Heaven. Jest sobie para. Kobieta i mężczyzna. Jedno z nich umiera. W Ps. I love you był to mężczyzna, natomiast w Nawiedzonej narzeczonej kobieta. Jest jeszcze jeden element znaczący. Umarły mężczyzna kocha swoją żonę na tyle mocno, że pragnie dla niej szczęścia, mimo iż wiąże się to z miłością w innym. Tytułowa bohaterka filmu Jeffa Lowella jest nieznośna. Próbuje zrobić wszystko, by tylko nie dopuścić do tego, by jej ukochany - Henry, zakochał się w innej. I tu…