charlottegrey.jpg
Charlotte Grey - wrażliwa, odważna, współczująca, kochająca, lojalna, szczera,…. Co za kobieta! W dodatku (a jest II wojna światowa) podąża za ukochanym lotnikiem do okupowanej Francji, aby go tam (zestrzelonego) szukać. Musi więc działać w ruchu oporu. Jej życie zmieni się całkowicie, kiedy nie tylko pozna walecznego Francuza i jego ojca ale również dwójkę małych żydowskich braci. To film Cate Blanchett. Nie lubię się powtarzać w pochwałach (patrz : “Elizabeth:Złoty wiek”), ale ta aktorka nie ma żadnych słabych punktów. Lekkością/swobodą i intensywnością swojej gry potrafi uwiarygodnić KAŻDĄ graną postać (nawet zagrać Boba Dylana w “I’m Not There). To jej drugie spotkanie z australijską reżyserką Gilliam Armstrong (wcześniej w “Oscar i Lucinda” z Ralphem Fiennesem), a ta - też przyznać trzeba - równie dobrze radzi sobie ze swoją profesją. Jej reżyseria jej bardzo płynna, tło wydarzeń (małe malownicze francuskie miasteczko) ciekawie zarysowane z charakterystyczną dla tamtych strasznych czasów duchotą i opresją, które pojawiały się z każdej strony. “To ludzie ludziom uczynili taki los” i tylko najmocniejsi duchem to wszystko przetrwali.