Film, który – mimo mojej słabej oceny – wszedł już do annałów historii kina jako jeden z wzorców kina realizowanego wg zasad duńskiej Dogmy – ruchu/propozycji (?), gdzie wszystko miało być na potęgę autentyczne, łącznie z absolutnie naturalnym oświetleniem (za słabym lub za mocnym, nieważne), zero muzyki komponowanej, dużo improwizacji, wynikającej z naturalnego toku danej opowieści. Jednym słowem: kino=życie takie jakim jest. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że twórcy nurtu (właśnie Vintenberg, a przede wszystkim von Trier i jego “Idioci”) pragnęli szoku u widza, prawdziwego wstrząsu emocjonalnego, lecz nie bardzo to im się udało. Także ten film o zjeździe rodzinnym w pięknej posesji wiejskiej z okazji 60-tych urodzin głowy rodziny podczas której wychodzą na jaw niezbyt miłe detale dotyczące ‘tatusia’ i całe przyjęcie ‘bierze w łeb’, przegrywa w tym, że nie umie właśnie wyzwolić we mnie widzu jakichkolwiek emocji, i  – chociaż aktorzy grają bardzo przyzwoicie – pozostawia obojętnym. Jednak nie pozostawia we mnie takiego niesmaku co von Trierowscy “Idioci”

produkcja: Dania , Szwecja
gatunek: Dramat
data premiery: 1999-07-22 (Polska) , 1998-06-19 (Świat)
reżyseria Thomas Vinterberg, scenariusz Mogens Rukov , Thomas Vinterberg, zdjęcia Anthony Dod Mantle, muzyka Lars Bo Jensen
czas trwania: 105
dyst.: Solopan