niebieskisamochod.jpg

Kino niezależne niesie ze sobą sporo tzw. pułapek związanych z oceną filmu. Na pierwszy rzut oka niby wszystko gra, no bo zwykle temat jest w miarę poważny lub (niby) ciekawy formalnie, aktorzy grają, nie ma nadmiernego patosu tudziez takowej muzyki, reżyseria cicha, skromna, zaszyta w film. Tak jest właśnie z tym filmem, dobrze (lub bdb) przyjętym w swej ojczyźnie. Jednak po bardziej wnikliwej analizie mozna stwierdzić jednogłośnie: jedna kalka goni kalkę. Tutaj nastolatka (znowuuuu?!) w okresie ‘łapczywości na wzorce życiowe’ odkrywa w sobie talent poetycki. W domu nienajciekawiej (tata odszedł, młodsza siostra ma skłonności samobójcze), za to w szkole pan od literatury (zawsze ciekawy saylesowski aktor David Strathairn) wyraża coraz większe zainteresowanie głowną bohaterką (z początku naiwnie twierdzimy że w 100% ojcowskie, taaa…). Poza tym zbliża się konkurs poezji… Nie, nie czułem westchnień i wahań naszej heroiny, a całość niebezpiecznie kojarzyła mi się z jakimś kliszowatym ‘dramatem łobyczajowym z łamerykanskiej tivi’ - ta sama bladość kina. “Lilyi-4-ever” Moodyssona chyba nie można przeskoczyć.

produkcja: USA gatunek: Dramat
data premiery: 2002-01-11 (Świat)
reżyseria Karen Moncrieff, scenariusz Karen Moncrieff, zdjęcia Rob Sweeney, muzyka Adam Gorgoni , Stuart Spencer-Nash
czas trwania: 96