Recenzje filmowe

Kraje katolickie mają to do siebie, że w kwestii konwenansów obyczajowych są do siebie bardzo zbliżone. Ogladając tę satyryczną komedię obyczajową, za którą Germi otrzymał Oscara za scenariusz (bo dobry rzeczywiście), nie mogłem odgonić myśli o polskich komediach sytuacyjnych z tamtego okresu pietnujących po trosze własnie tę katolicką pruderię. We Włoszech jeszcze na początku lat 60-tych uzyskanie rozwodu graniczyło z cudem, zaś osoby które zabiły ‘w afekcie’ swego małżeńskiego partnera w celu ratowania swojego ‘honoru’ (ha ha) mogły liczyć na łagodniejszy wymiar kary niż w przypadku innych zabójstw (!!). To…

Ach ta młodość, pełna ideałów i przede wszystkim marzeń o naprawie tego ‘paskudnego’ imperialistyczno-kapitalistycznego świata. Ci wstrętni bogacze, nie mający już co robić z tymi przebrzydłymi pieniędzmi, a z drugiej strony biedne dzieci pracujace całymi dniami gdzieś w fabrykach Adidasa czy innego molocha w jakiejś Tanzanii czy innych Chinach za paręnaście dolarów/euro na miesiąc. Takie antyglobalistyczne myślenie towarzyszy trójce naszych bohaterów (1k + 2m = Julia Jentsch, Daniel Bruhl, Stipe Erceg) którzy w ramach buntu wdzierają się do domów różnych nuworyszy, aby……poprzestawiać mebelki czy wrzucić kanapę do basenu, no i…

Może wybrałem nieodpowiednią porę? Może byłem w zbyt jasnym nastroju? Ponieważ w ogóle nie poczułem rzekomej niesamowitości i grozy tej filmowej opowieści rozegranej na Antylach, w której młoda pielęgniarka ze śnieżnej Kanady trafia na słoneczną wyspę, aby zaopiekować się somnambuliczną żoną miejscowego plantatora trzciny cukrowej. Oprócz rodzinnej tajemnicy odkryje również wyspiarski kult voodoo… Najbardziej obawiam się, że po prostu ‘wyrosłem’ z tego typu filmów tj. za bardzo szukam tej prawdy psychologicznej lub jak już mistrzostwa formy (?). Razi nie tylko wydumana i wręcz śmieszna sztuczność fabuły ale również fatalne kreacje…

Kino niezależne niesie ze sobą sporo tzw. pułapek związanych z oceną filmu. Na pierwszy rzut oka niby wszystko gra, no bo zwykle temat jest w miarę poważny lub (niby) ciekawy formalnie, aktorzy grają, nie ma nadmiernego patosu tudziez takowej muzyki, reżyseria cicha, skromna, zaszyta w film. Tak jest właśnie z tym filmem, dobrze (lub bdb) przyjętym w swej ojczyźnie. Jednak po bardziej wnikliwej analizie mozna stwierdzić jednogłośnie: jedna kalka goni kalkę. Tutaj nastolatka (znowuuuu?!) w okresie ‘łapczywości na wzorce życiowe’ odkrywa w sobie talent poetycki. W domu nienajciekawiej (tata odszedł,…

Niedokończony klasyk na podstawie noweli Guya de Maupassanta. Ten impresjonistyczny poemat filmowy o jednodniowym wypadzie na wieś rodzinki arystokratów i narodzinach uczucia pomiędzy córką bogacza a biednym młodym wieśniakiem wpisuje się pieknie w dokonania przekraczające wręcz wymiar kina. Nietrudno bowiem znaleźć tutaj ‘liźnięcia’ pędzla brata Jeana - Claude’a. Płynąca spokojnie rzeka, ciche przyrzeczne zacisza lasów, tylko my i Natura. W ‘takich okolicznościach przyrody’ rodzi się jakaś niewysłowiona tęsknota, jakiś ’sygnał’ że oto jesteśmy z Nią w jakiejś tajemniczej a pięknej symbiozie, braci…. I coś popycha nas do drugiego człowieka, który…