Recenzje filmowe

Korzenie teatralne trudno ukryć w tej niby-filmowej adaptacji sztuki napisanej w wieku lat 19 (!) przez słynnego niemieckiego maga kina Rainera Wernera Fassbindera. Ta historia metro-seksualnych związków pomiędzy bohaterami musiała zainteresować Ozona - francuskiego badacza seksualności i uczuć. Ciekawie oglada się/analizuje główny związek między homoksualną parą bohaterów, w którym ten starszy (Bernard Girardeau przypominajacy naszego Janusza Gajosa) uwodzi młodego heteryka tylko po to, aby go potem bardziej i bardziej pomniejszać. Do tego zjawiaja się najpierw ex-dziewczyna młodego - i tu warto zwrócić uwagę na rolę niespełna 20-letniej wówczas Ludivine Sagnier,…

Świetne uzupełnienie poprzedniego ocenianego filmu. Tak to jest, jak utalentowany twórca zacznie przerabiać sztukę o korzeniach teatralnych na seans filmowy. Podobnie jak u Ozona - tylko jeden pokój (tutaj w jakimś tanim motelu), żadnych niepotrzebnych tricków czy muzyki, która ma nam widzom narzucać emocje. Surowość kreacji aktorskich, w których nie da się niczego ukryć/podretuszować. 90 minut mija ‘jak z płatka’. Spirala emocji zaczyna sie rozkręcać, aby przynieść rozwiązanie, które zmieni naszych bohaterów. Ethan Hawke spotyka się ze starym kumplem (Robert Sean Leonard - ten który już spotkał się z Hawkem…

Tarantino (zwłaszcza on) & spółka przedobrzyli. To był moment, kirdy po zdobyciu Złotej Palmy w Cannes za “Pulp Fiction”, Quentin wyrósł także w swych własnych oczach na boga kina. Każde przekleństwo ma głęboki sens + trzeba jeszcze wymyśleć z jakiej części ciała jeszcze nie pociekła krew w filmach = myślenie Tarantino podczas realizacji tej noweli. Wszystko tu drażni, począwszy od najbardziej małostkowej/beznadziejnej/wkurzającej kreacji Tima Rotha w roli hotelowego boya, któremu w noc sylwestrową trafiają się sami psychopaci (w tym też dzieci psychole). Nowele są płytkie jak dno wysuszonego basenu, każda…

Pomimo najszczerszych chęci, nie potrafię wyżej ocenić tego klasyka kina przygodowo-szpiegowskiego. Postanowiłem patrzeć jednak na wszystkie filmy z DZISIEJSZEJ perspektywy czasu, a ta niestety dla wielu z nich jest już okrutna. Ogladając tę historię juz od pierwszych momentów trudno przełączyć myślenie na “no dobra, to tylko film, więc zaakceptuj te wszystkie wydarzenia takie jakie są”. Nie da rady w moim przypadku. Sympatyczny Robert Donat (na zawsze zapamiętam go z filmem “Do zobaczenia panie Chips”) zabiera do domu kobietę-szpiega, która wyjawia mu (jeszcze przed smiercią) cały swój plan związany z próbą…

Owszem, lubię się bać w kinie. Zostawić to co racjonalne na zewnątrz i poddać się tej hipnozie strachu. Problem w tym, że straszyć zagorzałego amatora kina, który juz tyle widział, to naprawdę sztuka (mam nadzieję, że nie zabrzmiało to jakoś patronizująco). Jeśli ktoś epatuje schematami (zagubieni nazwijmy to ‘przestrzennie’ nastolatkowie; ciekawość która ukręca łeb logice zachowań ludzkich, ’straszny’ i obleśny of course monster, itp.) a ponadto jego film to podbieranie klasycznych wątków innym (tu kłania się “Pojedynek”Spielberga, “Teksańska masakra piłą mechaniczną” Hoopera czy choćby “Krzyk” Cravena) to rezultat jest właśnie…