Recenzje filmowe

Wystawny melodramat o wymiarach szekspirowskiej tragedii z muzą (nie tylko) chińskiego kina - ……………… ( < tu powinien pojawić się przymiotnik opisujący jej urodę, grę, ale nie znajduję żadnej odpowiedniej superlatywy) Gong Li. Najważniejszy obok Zhanga Yimou reżyser tzw. piątej generacji (twórców chińskich) kreśli tragiczną w skutkach historię (lata 20-te XX wieku) specyficznego miłosnego trójkąta, a nawet kwadratu (?) ocierającą się o kazirodztwo. Całość ładnie punktują szorstkie, rozedrgane zdjęcia Christophera Doyle’a (operatora Wong-Kar Waia). Film ukazuje również zmierzch epoki starych dynastycznych Chin, gdzie pod pozorami rygoru i zamknięcia przed światem…

Jeden z najbardziej nieoryginalnych tytułów dla filmu w ostatnich latach reprezentuje jeden z najciekawszych amerykańskich filmów właśnie ostatnich lat. Tytuł długi lecz prosty w swej wymowie niczym obrazek sporządzony dla gawiedzi w XIX wieku. I własnie ta prostota tytułu jest tu najbardziej zmylająca, gdyż mamy do czynienia z dziełem niepokojącym, zimnym niczym śmierć która unosi się nad głównym bohaterem (świetny Brad Pitt) - banitą okradajacym pociągi i banki, który już za żywota stał się legendą i musiał żyć z tym brzemieniem sławy. Drugi film Dominika - obiecującego nowozelandzkiego reżysera -…

To co przede wszystkim zostaje w pamięci po seansie, to kolejna idealna kreacja Denzela Washingtona - najlepszego czarnoskórego aktora w historii kina. Po Biko czy Malcolmie X zagrał, a właściwie to stał się Rubinem ‘Huraganem’ Carterem - sławnym bokserem oskarżonym niesłusznie (w latach 60-tych XX wieku) i skazanym na dożywocie za zabójstwo ludzi w nocnym barze. W więzieniu napisał swoją biografię, która zainspirowała pewnego czarnoskórego chłopaka i jego opiekunów do walki o uwolnienie Cartera. Jewison (”Skrzypek na dachu”) stworzył historię o nienawiści do drugiego człowieka, który ma czelność (!) mieć…

On zabiera Ją od niekochanego sadystycznego męża, który bierze strzelbę i idzie w ślad za nimi. Tyle. Chwała filmowi za to, że trwa niewiele ponad godzinę, gdyż takiej dawki pretesjonalnego upozorowanego artyzmu po prostu trudno byłoby znieść. Ten debiut Wyrypajewa (ciekawe nazwisko:)) wrzuciłbym to tego samego worka, w którym znajdują się inne konfekcyjne wydmuszki art-kina takie jak “Matka i syn” Sokurowa czy “Zmruż oczy” Jakimowskiego. To filmy, które  - świadome braku tzw. fabuły - próbują nam wmówić, że o Coś jednak tu chodzi; że to wszystko pozornie proste, ale tak…

Czy w kinie światowym jest jeszcze jakaś rzadko odwiedzana nisza/Czy można coś jeszcze w miarę oryginalnego (od strony pomysłu na fabułę) nakręcić? I dlaczego tak mało mówi się o jednym z najciekawszych reżyserów ostatnich lat - Rolfie de Heerze? Ten Holender wychowany w Australii zaprezentował dwa lata temu w Cannes tę filmową perełkę o grupce Aborygenów wyruszających na zbiórkę gęsich jaj w czółnach z grubej kory drzewnej (zdjęcia cz/b). W trakcie tej wyprawy najstarszy opowiada najmłodszemu historię jednego z przodków, któremu porwano jedną z żon (zdjęcia w kolorze). Nuda? Nic bardziej mylnego.…