2:37 (two thirty seven) (2006)

(18 votes, average: 9.28 out of 5)

 Loading ...

 Długo zastanawiałam się jak zacząć.
Jestem w stanie zaryzykować stwierdzenie, że to był chyba najmocniejszy film jaki kiedykolwiek dotychczas widziałam.
Ogląda się go bez tchu, przeżywając wewnętrznie problemy nastolatków. Sceny są dobitne i jednoznaczne.

Film pokazuje jeden dzień życia w szkole siedemnastolatków. Ma kompozycję ramową, zaczyna się ostatnią chwilą, dokładnie godziną 2.37. Nie wiemy co dokładnie się stało. Wiemy tylko, że nauczyciel wraz z uczennicą próbują dostać się do zamkniętej toalety, a z pod drzwi wydostaje się krew.
Pokazane są problemy każdego z bohaterów. Indywidualnie. Jest dziewczyna, którą wykorzystuje własny brat. Zachodzi w ciążę. Wypowiada bardzo mądre słowa. Każdy ma rodzinę, przyjaciół, jednak, gdy dzieje się coś bardzo poważnego, ludzie czują się bardzo samotni. Mogą z kimś porozmawiać, ale oni nie wiedzą wszystkiego. Przecież nawet oni tego nie wiedzą.
Poruszony zostaje także wątek homoseksualny. Jeden chłopak przyznaje się do bycia gejem, drugi jest bohaterem szkoły. Gra w piłkę, ma najładniejszą dziewczynę w szkole. Nie potrafi przyznać się do swojej odmienności. Chciałby zmienić swoje życie.
Poznajemy również chłopaka, który jest chory. Nie trzyma moczu. Jest wyśmiewany przez wszystkich.
Cała sytuacja jest przekazana tak dramatycznie, a zarazem realistycznie, że oglądając, zbagatelizowałam swoje problemy.
Najważniejsze sytuacje pokazane są z różnych punktów widzenia, z punktu widzenia konkretnego bohatera, co pozwala widzowi na większą obiektywność. Tylko jak tu być obiektywnym, gdy widzimy scenę gwałcenia siostry przez brata.
Jeden z bohaterów powiedział:
Czasami ludzie są tak zajęci swoimi problemami, że nie zauważają nikogo innego.
Myślę, że w ten sposób można by podsumować przesłanie filmu.

Nie chciałabym napisać zbyt wiele, a wiele jeszcze zostało do napisania. Jednak naprawdę gorąco zachęcam do obejrzenia.

I w tym wszystkim, tych wszystkich problemach, jest jeszcze jedna dziewczyna. Cicha, zamknięta w sobie, jednak pozornie najradośniejsza ze szkoły. Nie wiemy nic o jej problemach. Jej koledzy z klasy też…

Podsumowując, film bez wątpienia zasłużył na Złotą Palmę w Cannes.
10/10

produkcja: Australia gatunek: Dramat
data premiery: 2006-05-26 (Świat)(w Polsce jeszcze nie było)

autor: Magdalena Bród