Czeskie kino od zawsze postrzegane było jako bardzo specyficzne, ale zarazem udane. Wszyscy je lubią, jednak tak naprawdę małokto zna. Ostatnio w Polskim kinie dosłownie zarzucani jesteśmy czeskimi produkcjami, które warto obejrzeć. Jedną z takich produkcji jest oskarowa komedia obyczajowa Butelki zwrotne (Vratné lahve).
Film opowiada historię Józka, naauczyciela, który tuż przed emeryturą został wyrzucony ze szkoły, ponieważ pod wpływem irytacji wycisnął uczniowi gąbkę na głowę.
Poszukuje pracy, łapie się różnych opcji, między innymi dostarczyciela przesyłek na rowerze, co, nietrudno się domyślić nie odniosło sukcesu. W końcu odnajduje się w skupie butelek. Dziwi to wszystkich przyjaciół i członków rodziny.
W międzyczasie poznajemy jego fantazje erotyczne (które są nad wyraz dziwne jak na sześćdziesięciolatka), problemy miłosne z żoną, życie córki oraz przygody znajomych z pracy.
Wszystko układa się świetnie, do momentu zastąpienia Józka przez automatyczną maszynę do skupu butelek…… (co przypomina mi motyw z kolejnego czeskiego filmu… ale o tym kiedy indziej:) ).
Jednak jest to symbol. Józek, to przeciętny człowiek, zwykły Czech, a film opowiada o uniwersalnych problemach, codziennych perypetiach człowieka starzejącego się.
Można albo się poddać, i siedzieć cały dzień w fotelu z ciepłymi kapciami na nogach, albo można spróbować dalej się realizować.

Film ogląda się bardzo przyjemnie. Znów świetny, dwupokoleniowy duet, ojciec i syn (powstał w wyniku współpracy reżysera – syna Jana Sveraka i aktora, scenarzysty – ojca Zdenka Sveraka), spisał się na medal.
Jeden z cieplejszych filmów o jesieni życia jakie oglądałam. Poleciłabym go między innymi swoim dziadkom, bo doskonale ukazuje, że w wieku emerytalnym również można mieć własne marzenia, plany, dążyć do realizacji ich.
Brawo dla Zdenka Sveraka za scenariusz przepełniony humorystycznymi dialogami i sytuacjami z życia wziętymi.
Jakże to inny film od tego co zostało nakręcone i jest kręcone w Polsce. Przesiąknięty czeskim humorem, czeską perspektywą widzenia, czeskim ujęciem problemu, czeskimi postawami. Słodko-gorzki. Wzrusza, bawi. Oglądając go śmiejemy się i zarazem płaczemy. Taki śmiech przez łzy. Mądry, nie przeintelektualizowany. Pełen mądrości życiowych, które wydają się takie proste i banalne, ale jak czasem trudno do nich dojrzeć i dojść.

Podsumowując, Vratné lahve to jeden z najlepszych czeskich filmów ostatnich 17 lat.

produkcja: Czechy
gatunek: Komedia , Obyczajowy
data premiery: 2008-01-18 (Polska) , 2007-03-08 (Świat)
reżyseria: Jan Svěrák, scenariusz Zdeněk Svěrák, zdjęcia Vladimír Smutný, muzyka Ondrej Soukup
czas trwania: 100 minut
dystrybutor: ITI CINEMA

autor recenzji: Magdalena Bród

1. 

   kamil says:

   2008/01/19 at 14:36

   zrozumiałem może połowę z filmu, bo niestety w necie nie ma jeszcze napisów.
   Ale podobało mi się.
2. 

   kamil says:

   2008/01/19 at 14:36

   zrozumiałem może połowę z filmu, bo niestety w necie nie ma jeszcze napisów.
   Ale podobało mi się.