czerwonapustynia.jpg

Pierwszy barwny film w karierze tego posępnego intelektualisty Kina. To ważna informacja ponieważ barwy oddają tu stan ducha nie tylko bohaterów, ale również podkreślają w sposób nadnaturalny degradację środowiska (zdjęcia Carlo DiPalma). Zimny to film (normalka u Antonioniego) w którym twórca nie pozostawia złudzeń co do przyszłości Człowieka, który sam siebie zniszczy poprzez : a) niszczenie Natury b) kompletne wyalienowanie. Ofiarą w tym filmie jest (oczywiście) Monica Vitti, przeżywająca traumę po wypadku samochodowym. Nie rozumie jej mąż, nawet jej kontakt z synkiem jest zaburzony. Nadzieja na uczucie w postaci ni-to-romansu z kolegą męża z pracy (Richard Harris jakby trochę zagubiony w tym świecie Michalangela) nie przyniesie spełnienia duchowego, a jednak jakoś pomoże żyć dalej… Niełatwy w odbiorze, choć dziwnie fascynujący obraz, w którym ponownie odnalazłem zalążki przyszłych wizji Andrieja Tarkowskiego (brudne błotniste krajobrazy!). Posępne piękno.

produkcja: Francja , Włochy
gatunek: Dramat
data premiery: 1964-09-04 (Świat)
reżyseria Michelangelo Antonioni, scenariusz Tonino Guerra , Michelangelo Antonioni, zdjęcia Carlo Di Palma, muzyka Claudio Maielli , Vittorio Gelmetti
czas trwania: 120