pokuta.jpgFilm jest Adaptacją powieści Iana McEwana pt. “Pokuta”. Akcja filmu zaczyna się przed wybuchem II Wojny Światowej, w roku 1935.
Trzynastoletnia Briony Tallis (Saoirse Ronan), obiecująca młoda pisarka z zamożnej, angielskiej rodziny, widzi jak jej starsza siostra Cecilia (Keira Knightley) stoi nago przy fontannie obserwowana przez Robbiego Turnera (James McAvoy) - syna zajmującej się domem gospodyni i szkolny kolega Cecylii. Później, tego samego dnia widzi scenę miłosną pomiędzy nimi. Wyobraźnia dziewczynki podsuwa jej różne interpretacje tego wydarzenia (Jej zdaniem jest on erotycznym maniakiem), co prowadzi do tragedii.
Wtedy życie całej trójki zmienia się na zawsze.
Głupiutka, młoda dziewczyna oskarża Robbiego o czyn, którego nie popełnia. Będąc świadkiem wydarzenia, mówi, że widziała na własne oczy, że gwałcił jej przyjaciółkę.
Jeden gest, przeszyty złymi, infantylnymi intencjami niszczy wielką, prawdziwą miłość, przerwaną brutalnie.
I tutaj należy uzasadnić tytuł. Tallis, dojrzewając zdaje sobie sprawę z tego, że zniszczyła życie nie tylko swojej siostry i Robbiego, ale i sobie, obwiniając się i obarczając winą, co do ostatnich chwil życia nie daje jej spokoju. Przez resztę życia pokutuje za swoje winy.

Film przedstawia cztery okresy z życia poszczególnych bohaterów. Pierwszym jest pobyt w domu rodzinnym, przed wojną. Pokazana jest ich młodość, marzenia i pasje.
Następnie pobyt Robbiego na wojnie, kariera pielęgniarki - Briony, która traci tutaj swoją osobowość, ponieważ od teraz jest już tylko siostrą Tallis, i wreszcie czwarty etap. Najbardziej zaskakujący dla konwencji filmu, o którym wolałabym nie wspominać, żeby za bardzo nie wyjawić finału.

Warto przyjrzeć się narracji, która jest dość oryginalna i sprytnie poprowadzona. Dzięki ‘cofnięciom’ potrafimy dostrzec różne wydarzenia z innych punktów widzenia. W ten sposób sami możemy przyjąć swoją własną wersję wydarzeń.
Godna uwagi jest także muzyka w filmie, idealnie wtapiająca się w konkretne wydarzenia. Jakże oryginalnym motywem było wybijanie rytmu muzyki poprzez dźwięk pisania na maszynie.

W pewnych momentach zdarza się, że widz, tak samo jak trzynastoletnia dziewczyna, nie rozumie co się dzieje wokół. Co jest świetnym zabiegiem kamery.

Samej koncepcji fabuły nie można się przyczepić, ponieważ nie było takiego zamysłu, jako że to ekranizacja książki.
Historia niby typowa, wyegzaltowana, utrzymana w konwencji melodramatu, jednak nie odarta z nieprawdziwości. Jest szczera i piękna. To właśnie sprawia, że produkcję ta ogląda się wciągniętym do samego końca. Pomaga temu fakt, że jest to film również piękny wizualnie. Z wielką przyjemnością ogląda się wspaniałe widoki, Anglię i świetne kreacje.

produkcja: Francja , Wielka Brytania
gatunek: Melodramat, Wojenny
data premiery: 2008-02-08 (Polska) , 2007-08-29 (Świat)
reżyseria Joe Wright, scenariusz Christopher Hampton, zdjęcia Seamus McGarvey, muzyka Dario Marianelli
od lat: 15
czas trwania: 130 minut
dystrybucja: United International Pictures Sp z o.o.

Autor Recenzji: Magdalena Bród.