Tryptyk poety ‘kina wewnętrznego’ złożony z trzech 30-minutowych części: “Dzieci”, Madonna i dziecko” oraz “Śmierć i przemienienie”. Całość składa się na niezwykle posępny i mega-mega-smutny obraz ludzkiego życia przeżytego w samotności, odrębności. Mały bohater Robert Tucker z pierwszej części gnębiony przez starszych uczniów staje się w drugiej odsłonie samotnym człowiekiem o skłonnosciach homoseksualnych (tu: rola sługi/ofiary ukazana w niezwykle degradujący sposób) aby w trzeciej części oczekiwać juz na szpitalnym łożu śmierci na Koniec – ukojenie (?), wyzwolenie (?) z okowów tej niesłychanej samotni. To depresyjne piękno jednak wciąga, powala cichością obrazu, w którym czai sie prawdziwa potęga (scena śmierci nie-do-zapomnienia). Czy można sobie wyobrazić obraz, w którym mężczyzna płacze z taką prawdziwością i smutkiem, że aż wciska w fotel? Można, ale chyba tylko u Terence’a Daviesa.