Może wybrałem nieodpowiednią porę? Może byłem w zbyt jasnym nastroju? Ponieważ w ogóle nie poczułem rzekomej niesamowitości i grozy tej filmowej opowieści rozegranej na Antylach, w której młoda pielęgniarka ze śnieżnej Kanady trafia na słoneczną wyspę, aby zaopiekować się somnambuliczną żoną miejscowego plantatora trzciny cukrowej. Oprócz rodzinnej tajemnicy odkryje również wyspiarski kult voodoo… Najbardziej obawiam się, że po prostu ‘wyrosłem’ z tego typu filmów tj. za bardzo szukam tej prawdy psychologicznej lub jak już mistrzostwa formy (?). Razi nie tylko wydumana i wręcz śmieszna sztuczność fabuły ale również fatalne kreacje aktorskie. Pozostają na dłużej w pamięci zdjęcia chiaroscuro (nocny spacer przez pola trzciny cukrowej) oraz przerażający rzeczywiście tubylec z martwymi oczami. To za mało. Kino wyjatkowo krótkie (69 minut) a jałowe.

produkcja: USA
gatunek: Horror
data premiery: 1943-04-21 (Świat)
reżyseria Jacques Tourneur, scenariusz Curt Siodmak , Inez Wallace, zdjęcia J. Roy Hunt, muzyka Roy Webb czas trwania: 69