Debiut fabularny przyszłego reżysera “Pożegnania jesieni” i twórcy oper. Trochę szkoda, że Treliński zarzucił kino, ponieważ jako nieliczny z polskich reżyserów posiadał ‘własny pazur’. Jego kino histeryczne (konotacja na +) miało styl, bohaterowie rozbuchani w namiętności w swoich poczynaniach dochodzili do ekstremum zachowań, zatracali się aż do niebezpiecznej śmiertelnej granicy. Ten film, którego akcja rozgrywa się równolegle z czasem powstawania, to spojrzenie na ‘pięknych dwudziestoletnich’ w szarej i cichej rzeczywistości lat 80-tych XX wieku. Jacy są/byli wtedy? Na pewno z zasadą “no future” trzymali się tylko tego co ‘tutaj i teraz’. To już nie żadni ‘niewinni czarodzieje’ jak kiedyś u Wajdy lub marzący o miłości/romantyźmie uczuć studenci jak u Morgensterna; to bitnicy przełożeni na grunt polski – niecierpliwie łaknący życia (jak główny bohater w zaskakującej kreacji Wojciecha Malajkata) ale po prawdzie też bardzo nieodpowiedzialni.

produkcja: Polska
gatunek: Dramat obyczajowy
data premiery: 1990-06-12 (Polska)
reżyseria Mariusz Treliński, scenariusz Mariusz Treliński , Janusz Wróblewski, zdjęcia Jarosław Żamojda, muzyka Krzysztof Knittel
czas trwania: 78